Σύμφωνα με τη μυθολογία, τα σπήλαια ανέκαθεν σχετίζονταν με το θείο εξαιτίας της εσώκλειστης ομορφιάς τους, με αποτέλεσμα να αποτελούν τα πλέον κατάλληλα μέρη για θρησκευτικές τελετές.

Η Μελισσάνη έχει τους δικούς της μύθους. Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι πήρε το όνομά της από μια βοσκοπούλα την Μελισσάνθη που αναζητώντας το χαμένο της πρόβατο έπεσε μέσα στη λίμνη με αποτέλεσμα να πνιγεί.

Ένας άλλος μύθος αναφέρεται στην νύμφη Μελισσάνη που αυτοκτόνησε μέσα στη λίμνη επειδή η αγάπη της για το θεό Πάνα δεν βρήκε ανταπόκριση.

Τα δελφίνια σχετίζονται επίσης με αυτό το μύθο, καθώς τα χρησιμοποιούσε η νύμφη προκειμένου να μεταφέρουν μηνύματα στον αγαπημένο της. Τα δελφίνια μεταμορφώθηκαν σε πετρώματα του σπηλαίου μετά τον χαμό της.

Μπορείς ξεκάθαρα να δεις τις μορφές των δελφινιών στους σταλακτίτες του σπηλαίου.

Το νερό του σπηλαίου είναι υφάλμυρο, ένα μείγμα θαλασσινού και γλυκού νερού.

Το σπήλαιο απέχει περίπου 500 μέτρα από τη θάλασσα και το επίπεδο του νερού είναι ένα μέτρο υψηλότερο από αυτό της θάλασσας.

Το υφάλμυρο νερό εκπηγάζει από ένα σύστημα του σπηλαίου βάθους 30 μέτρων και ρέει σιωπηλά από το ένα άκρο στο άλλο μέσα από στενές ρωγμές, καταλήγωντας στην θάλασσα.

Εδώ το νερό από τις καταβόθρες από το άλλο άκρο του νησιού επανεμφανίζεται, κάτι που ανακαλύφθηκε το 1959 μετά από ειδικά πειράματα.

Σήμερα στο σπήλαιο, που είναι σχήματος «Β», υπάρχει η λίμνη, καθώς κι ένα μικρού μεγέθους νησί στο μέσο. Όταν ο ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από το άνοιγμα του σπηλαίου , οι ακτίνες του χτυπούν το βαθύ γαλάζιο νερό , φωτίζοντας το σπήλαιο με μπλε φως.